กลับมาแล้ว สับสนในชีวิตอยู่ช่วงหนึ่ง มันปนเป มากเลย แต่ตอนนี้ เลิกบ้าแล้ว หลังจากที่อกหักมา ทำใจอยู่พักหนึ่ง(ใหญ่ๆ) งมงายอยู่นาน กลับมาแล้ว ตอนนี้กลับมาอย่างมีความสุข เข้ามา ให้กำลังใจกันได้นะ กลับมา เดินเล่นในนี้เหมือนเดิมแล้ว

เพื่อน ถาม : มรึง จาไปเรียนไหนเนี่ย

แหม ในใจ ถามทำไม
นี่มรึงเพื่อนซี้กรูป่ะเนี่ย

( คือ กรูเพื่อนซี้มึง แต่มึง คงไม่ค่อยอยากซี้ กรู 555+)

มรึงก้อรู้ว่ากรูรัก ราม กรูก้อต้องไปหาสิ่งที่กรู รัก อยู่แล้ว

คุณเคยเป็นมั้ย อยากมุ่งมั่นจาไปเรียนที่ไหน หน่ะ แล้วไม่มองที่อื่นเลย
ไม่เคยอ่ะจิ
แล้วขอโทด รามไม่เคยทำให้คุณผิดหวัง

แต่ที่ มรึงๆ ไม่จบกาน น้าน
พวกมึงทำตัวเอง แล้วก้อบอกว่าจบยาก


แต่ถ้าคุณได้เข้ามา
แล้ว คุณจารัก รามฯ เหมือน กรูอ่ะค่ะ

( ตอนนี้ เราก้อยังไม่ได้ เรียนหรอก แค่สมัครไว้

งง ใช่มะ พูดเหมือนเรียนแล้ว

แล้วจาทำไมอ่ะ ก้อบอกแล้วว่า

กรู รัก ราม )

แค่นี้อ่ะค่ะ แค่อยากจาบอกว่า รัก ราม ง่ะ

มารัก ด้วยกันมะ ล่ะ

ถ้าคุณเคยไปแถวหน้าราม
คุณจะรู้ว่า เด็กใต้จะเยอะมาก
ทั้งเรียน ทั้งมาทำมาค้าขาย แทบจะเป็นชุมชน ของเค้าเลยหล่ะ
ก้อเพราะเค้าค้าขายนี้แหละ

เรื่องมันเกิดที่หน้าแผงขายรองเท้ามือสอง
ซึ่งมี พ่อค้าเป็นหนุ่มภาคใต้ อายุเท่าไหร่ เราไม่สามารถบอกได้
หน้าตาถูกบดบังด้วยหนวดเคราใส่เสื้อขาว(หมอง) ตะเข็บแขนขาดนิดหน่อยกังๆ กาแกงยีนใส่เหมือนใส่มาแล้วหลายชั่วอายุคน
ไอเราก้อ เหลือบไปเห็น แผงรองเท้าอยากเข้าไปดู

เห็นแผงรองเท้าใหญ่ๆ เอาวุ้ย กรูเดินเข้าไปจัดแจง หยิบดู
ตอนหยิบๆมองๆพี่แก ก้อไม่ได้สนใจอาไรหรอก
พี่แกกาลังดูดบุหรี่ อย่างเมามัน
ไอเราก้อ อืม หยิบๆ ดูไม่มีคู่ไหนถูกใจ

พอเรา จาตีจาก พี่แกเท่านั้นแหละ
(นึกตามนะ เรากาหันหลังแล้วจาเดินจากไป)

มีเสียงทุ่ม ใหญ่ ๆ (ก้อพี่แกนี่แหละที่พูด)
"อ้าวน้อง จาไปไหน นิ" (นึกเอานะ เสียงคนใต้ ดีนะว่าพูดช้า ถ้าเรวก่านี้
กรูไม่รู้เรื่องแน่ เง้อแต่เสียงพี่แก เหมือนจาโมโห
แม้งเอ๊ยจาฆ่ากรูมั้ยนี่ ---- - _ - หรือเราคิดไปเอง)

พอได้ยินเสียงพี่แก เราก้อหันหลังกับไป ยืนหน้าแผงที่จุดเดิม

"อย่าเพิ่งไปสิ น้องไม่ดูก่อน รึ รองเท้ามีเยอะแยะ อ้าวดูก่อน" ทำหน้าตาดุมาก แม้ง ถ้ากรูไม่ดูหรือปฏิเสธพี่แกไปนี้ อาจมีโมโหได้ดูจากหน้าตา
อยากจาตอบโต้พี่แกไปเหมือนกัน แต่พี่แกก้อหน้ากลัวพอดู

เราก้อได้แต่บอกว่า "ค่ะๆ" นึกในใจดูก็ดู ฟ่ะ
โอเค ดูก้อดู พี่แกบอกว่าให้ดู

พี่แกหลังจากพูดเชิญชวนให้เราดูร้องเท้าแกเส็จ เหมือนหมดภาระกิจแกอาไรอย่างงั้น เพราะแกก้อดูดบุหรีต่อ อย่างเมามันมาก

ไอเราเห็นแกเผลอ ก้อค่อย ๆ หลบฉาก
ค่อยๆ หลบ

.

.

.
ค่อยๆ หลบ .

.

.

ย๊ากกกก ก .

.

.

จาพ้นแล้ว

"อ้าวน้องจาไปไหนนิ "หยุดกึก
"ดูก่อนน้อง ดูก่อน" มุกเดิมอีกแล้ว ง่า

คิด คิด คิด

"ไม่อ่ะค่ะพี่ คือหนูจาหาร้องเท้าส้นสูง" ดีนะนึกทัน ฮึฮึ

"ก้อไม่บอกนิ พี่ไม่มีหรอกน้อง ปล่อยให้รั้งไว้ตั้งนาน"

โห้ นี่มรึงรั้งกรูหรือเนี่ย
โห้พี่แกสุดยอด ศิลปะทางการค้า
รั้งลูกค้าไว้เรื่อยๆ เดวก้อซื้อ เวร กาม

เป็นงี้ หุหุ

งี้อ่ะ หน้ารามคนเยอะ เดินจาชนคนตาย
แต่มีอีกเรื่อง

ไม่เข้าใจ ทำไมคนใต้ เสียงใหญ่จัง
มันทำให้กรูพาลคิดไปเอง แล้วกลัว

ปัจจุบัน ไม่รู้พี่เค้ายังอยุ่มั้ย ว่าว่างๆ จาไปเดินผ่านแผงพี่เค้าอยุ่ หุหุ คิดถึงงิ